Ταινίες που σε κάνουν να κλάψεις: 9 ταινίες για να έχεις μαντίλια κοντά
Εννέα ταινίες που κάνουν τον κόσμο να κλαίει, από το Grave of the Fireflies, το Cinema Paradiso και το Life Is Beautiful ως τον Τιτανικό, το The Green Mile, το The Notebook, το Up και το Coco.
Κάποιες ταινίες πηγαίνουν κατευθείαν στην καρδιά. Η λίστα συγκεντρώνει εννέα ταινίες γνωστές για το ότι κάνουν τους θεατές να κλαίνε, με σειρά κυκλοφορίας, με αφίσες και σκηνοθέτες. Έχε μαντίλια κοντά σου.
Για κάθε ταινία εξηγούμε από πού έρχονται τα δάκρυα: μια απώλεια, ένας αποχαιρετισμός, μια θυσία ή μια ανάμνηση. Κάποιες ραγίζουν την καρδιά σιγά σιγά μέσα σε δύο ώρες, άλλες χτυπούν με μία μόνο σκηνή που δεν θα ξεχάσεις. Κράτα τα χαρτομάντιλα κοντά και διάλεξε ανάλογα με το πόση συγκίνηση αντέχεις απόψε.
Τι μας κάνει να κλαίμε στο σινεμά
Οι ταινίες που κάνουν τους περισσότερους να κλάψουν σπάνια είναι αυτές που προσπαθούν περισσότερο. Κερδίζουν τα δάκρυα χτίζοντας ήρωες που αγαπάμε και μετά τους περνούν από απώλεια, χωρισμό ή θυσία. Όταν έρθει η στιγμή, δεν κλαίμε για έναν άγνωστο στην οθόνη, αλλά για κάποιον που γνωρίσαμε μέσα σε δύο ώρες.
Η μουσική παίζει τεράστιο ρόλο. Πολλές από αυτές τις ταινίες τις θυμόμαστε για τη μουσική τους όσο και για τις εικόνες, από τα θέματα του Ένιο Μορικόνε ως το βαλς του Μάικλ Τζιακίνο στο Up. Μια απλή μελωδία που επιστρέφει τη σωστή στιγμή μπορεί να ξυπνήσει μια ανάμνηση και να κάνει μια ήσυχη σκηνή συντριπτική.
Οι λυπητερές ταινίες μάς δίνουν και ένα ασφαλές μέρος να νιώσουμε όσα συνήθως κρατάμε μέσα μας. Το πένθος για έναν γονιό, ο φόβος να χάσουμε κάποιον αγαπημένο, η αγάπη για ένα κατοικίδιο ή η νοσταλγία της παιδικής ηλικίας: αυτές οι ιστορίες μάς αφήνουν να ζήσουμε αυτά τα συναισθήματα για λίγο και να γυρίσουμε στη ζωή μας, συχνά πιο ανάλαφροι.
Πώς επιλέξαμε
Επιλέξαμε ταινίες που κοινό και κριτικοί περιγράφουν ως δακρύβρεχτες, από animation, δράμα και ρομάντζο. Το συναίσθημα είναι προσωπικό, άρα δεν είναι αριθμημένη κατάταξη.
Επιλέξαμε ταινίες που κοινό και κριτικοί περιγράφουν ξανά και ξανά ως συγκλονιστικές, από διαφορετικές χώρες, είδη και εποχές. Η λίστα περιλαμβάνει κινούμενα σχέδια για όλες τις ηλικίες, ιστορίες πολέμου, ρομάντζα και μια αληθινή ιστορία για έναν πιστό σκύλο.
Κάποιες είναι λυπητερές από την αρχή ως το τέλος, άλλες ανακατεύουν δάκρυα με ελπίδα, ακόμη και γέλιο. Για καθεμία λέμε πόσο βαριά είναι, για να διαλέξεις τη σωστή ταινία για τη σωστή βραδιά.
Grave of the Fireflies (1988)
Σκηνοθεσία: Isao Takahata.
Γιατί μετράει: Το Grave of the Fireflies, σε σκηνοθεσία Ισάο Τακαχάτα για το Studio Ghibli, ακολουθεί δύο αδέλφια, τον Σέιτα και τη μικρή Σετσούκο, που προσπαθούν να επιβιώσουν στην Ιαπωνία στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Βασίζεται σε ημιαυτοβιογραφική ιστορία του Ακιγιούκι Νοσάκα και προβλήθηκε στην Ιαπωνία μαζί με το Ο Γείτονάς μου ο Τοτόρο.
Πρόσεξε τις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας: το κουτάκι με τις καραμέλες φρούτων, τις πυγολαμπίδες στο σκοτάδι, τα παιχνίδια που επινοούν τα παιδιά για να ξεχάσουν την πείνα. Η ταινία δεν δείχνει ποτέ τον πόλεμο σαν περιπέτεια. Δείχνει το τίμημά του για όσους δεν έχουν καμία εξουσία πάνω του, κυρίως τα παιδιά.
Θεωρείται από τις πιο δυνατές αντιπολεμικές ταινίες που έγιναν ποτέ, κινούμενα σχέδια ή όχι. Πολλοί λένε ότι μπόρεσαν να τη δουν μόνο μία φορά. Ταιριάζει σε εφήβους και ενήλικες έτοιμους για πολύ βαριά ιστορία, και δεν είναι για μικρά παιδιά παρότι είναι κινούμενο σχέδιο.
Cinema Paradiso (1988)
Σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore.
Γιατί μετράει: Το Cinema Paradiso του Τζουζέπε Τορνατόρε αφηγείται τη φιλία ενός αγοριού από ένα χωριό της Σικελίας με τον μηχανικό προβολής του τοπικού σινεμά. Κέρδισε το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες. Η μουσική του Ένιο Μορικόνε είναι από τις πιο αγαπημένες στην ιστορία του σινεμά.
Πρόσεξε τις σκηνές μέσα στην αίθουσα, όπου όλο το χωριό γελά, κλαίει και φωνάζει μαζί στην οθόνη, και τον παπά που λογοκρίνει κάθε φιλί. Η ιστορία αφηγείται ως ανάμνηση του ενήλικου Τοτό, που επιστρέφει στο σπίτι μετά από τριάντα χρόνια.
Η τελευταία σκηνή, φτιαγμένη από ένα καρούλι χαμένων στιγμών, είναι διάσημη επειδή κάνει τις αίθουσες να κλαίνε. Ιδανική για όσους αγαπούν το ίδιο το σινεμά, και υπέροχη ως ταινία για την ενηλικίωση, τη φυγή και τους ανθρώπους που μας διαμόρφωσαν.
Life Is Beautiful (1997)
Σκηνοθεσία: Roberto Benigni.
Γιατί μετράει: Το Life Is Beautiful, σε σκηνοθεσία και με πρωταγωνιστή τον Ρομπέρτο Μπενίνι, ακολουθεί έναν Εβραίο Ιταλό πατέρα που με χιούμορ και φαντασία προστατεύει τον μικρό του γιο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κέρδισε τρία Όσκαρ, ανάμεσά τους α' ανδρικού ρόλου για τον Μπενίνι, που έμεινε γνωστός γιατί πάτησε στις πλάτες των καθισμάτων πηγαίνοντας στη σκηνή.
Δες πώς αλλάζει ο τόνος: το πρώτο μισό είναι ανάλαφρη ρομαντική κωμωδία και το δεύτερο περνά στην τραγωδία χωρίς να χάσει την τρυφερότητα. Ο πατέρας κάνει τη φρίκη παιχνίδι ώστε ο γιος να μην καταλάβει ποτέ τον κίνδυνο, μια επιλογή ταυτόχρονα κωμική και σπαρακτική.
Κάποιοι κριτικοί αμφισβήτησαν τη χρήση κωμωδίας σε ιστορία για το Ολοκαύτωμα, αλλά κοινό σε όλο τον κόσμο συγκινήθηκε βαθιά. Ιδανική για όσους αγαπούν ιστορίες γονεϊκής αγάπης, αφήνει ένα μείγμα δακρύων και ζεστασιάς.
Titanic (1997)
Σκηνοθεσία: James Cameron.
Γιατί μετράει: Ο Τιτανικός μπαίνει σε αυτή τη λίστα για την τελευταία του ώρα: καθώς το πλοίο βυθίζεται, η ταινία παύει να είναι μόνο ιστορία αγάπης και γίνεται πορτρέτο εκατοντάδων αποχαιρετισμών. Η ταινία του Τζέιμς Κάμερον κέρδισε έντεκα Όσκαρ, και το φινάλε με την ηλικιωμένη Ρόουζ παραμένει από τα πιο πολυσυζητημένα στο σινεμά.
Πρόσεξε τις μικρές ιστορίες κατά το ναυάγιο: οι μουσικοί που συνεχίζουν να παίζουν, το ηλικιωμένο ζευγάρι στην καμπίνα του, η μητέρα που λέει ένα παραμύθι στα παιδιά της. Αυτές οι στιγμές, περισσότερο από τα εφέ, κάνουν τον κόσμο να κλαίει, γιατί δείχνουν απλούς ανθρώπους μπροστά στο τέλος.
Όσοι τον είδαν έφηβοι λένε συχνά ότι τους χτυπά ακόμη πιο δυνατά ως ενήλικες. Ιδανικός για μια μεγάλη βραδιά, με χρόνο να συνέλθεις μετά, και για όσους αγαπούν τα μεγάλα ρομαντικά μελοδράματα.
The Green Mile (1999)
Σκηνοθεσία: Frank Darabont.
Γιατί μετράει: Το The Green Mile, σε σκηνοθεσία Φρανκ Νταραμπόντ από μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, εκτυλίσσεται στην πτέρυγα των μελλοθανάτων τη δεκαετία του '30. Ο Τομ Χανκς υποδύεται έναν δεσμοφύλακα που ανακαλύπτει ότι ο Τζον Κόφι, ένας καλόκαρδος γίγαντας καταδικασμένος σε θάνατο, έχει ένα μυστηριώδες χάρισμα. Ο Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν προτάθηκε για Όσκαρ για τον ρόλο.
Δες τη σχέση φυλάκων και κρατουμένων, που σιγά σιγά γίνεται σεβασμός. Η ταινία είναι μεγάλη και υπομονετική και χρησιμοποιεί τον χρόνο για να δεθούμε με κάθε ήρωα, ακόμη και με ένα ποντικάκι που λέγεται Mr. Jingles. Το τέλος βάζει τους φύλακες μπροστά σε μια αδύνατη επιλογή.
Συχνά αναφέρεται ανάμεσα στις πιο λυπητερές ταινίες της δεκαετίας της. Ιδανική για όσους αγαπούν δράματα με μια νότα υπερφυσικού και είναι έτοιμοι για θέματα αδικίας και θανάτου. Κράτα περίπου τρεις ώρες.
The Notebook (2004)
Σκηνοθεσία: Nick Cassavetes.
Γιατί μετράει: Το The Notebook, σε σκηνοθεσία Νικ Κασαβέτις από μυθιστόρημα του Νίκολας Σπαρκς, αφηγείται την αγάπη του Νόα και της Άλι τη δεκαετία του '40, που δεκαετίες αργότερα τη διαβάζει φωναχτά ένας ηλικιωμένος σε μια γυναίκα με απώλεια μνήμης. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ και η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς έγιναν από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια της οθόνης, και τη μεγαλύτερη Άλι υποδύεται η μητέρα του σκηνοθέτη, Τζίνα Ρόουλαντς.
Πρόσεξε πώς η ταινία εναλλάσσει παρελθόν και παρόν, και πώς μικρές χειρονομίες του ηλικιωμένου ζευγαριού αποκτούν νόημα καθώς προχωρά η ιστορία. Το φιλί στη βροχή έγινε από τις πιο διάσημες σκηνές της δεκαετίας.
Είναι κλασική για τους φίλους του ρομάντζου και για βραδιές που θέλεις να κλάψεις με την ψυχή σου. Όσοι έχουν φροντίσει άνθρωπο με απώλεια μνήμης βρίσκουν συχνά τις σκηνές του παρόντος τις πιο συγκινητικές. Περίμενε δυνατά συναισθήματα, όχι εκπλήξεις.
Up (2009)
Σκηνοθεσία: Pete Docter, Bob Peterson.
Γιατί μετράει: Το Up, σε σκηνοθεσία Πιτ Ντόκτερ με τον Μπομπ Πίτερσον για την Pixar, ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και μόλις η δεύτερη που προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Κέρδισε τα Όσκαρ ταινίας κινουμένων σχεδίων και μουσικής, του Μάικλ Τζιακίνο.
Δες τα πρώτα δέκα λεπτά, που αφηγούνται όλο τον γάμο του Καρλ και της Έλι χωρίς διάλογο, με ένα απλό βαλς. Είναι από τις πιο διάσημες σεκάνς των κινουμένων σχεδίων και κάνει πολλούς ενήλικες να κλάψουν πριν καν αρχίσει η περιπέτεια. Μετά γίνεται ένα αστείο ταξίδι με έναν μικρό πρόσκοπο και έναν σκύλο που μιλάει.
Το Up λειτουργεί για παιδιά και ενήλικες μαζί: οι μικροί χαίρονται τα μπαλόνια και τη ζούγκλα, οι μεγάλοι νιώθουν το πένθος και τη δεύτερη ευκαιρία. Ιδανικό για οικογένειες, αλλά οι γονείς να ξέρουν ότι η αρχή μιλά ανοιχτά για την απώλεια.
Hachi: A Dog's Tale (2009)
Σκηνοθεσία: Lasse Hallström.
Γιατί μετράει: Το Hachi: A Dog's Tale του Λάσε Χάλστρεμ είναι αμερικανικό ριμέικ ιαπωνικής ταινίας βασισμένης στην αληθινή ιστορία του Χατσίκο, ενός Ακίτα που περίμενε σε σταθμό τρένου του Τόκιο κάθε μέρα για χρόνια μετά τον θάνατο του αφεντικού του. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ υποδύεται τον καθηγητή που τον υιοθετεί. Άγαλμα του πραγματικού Χατσίκο στέκει έξω από τον σταθμό Σιμπούγια.
Πρόσεξε πόσο απλή είναι η ιστορία: ένας σκύλος, ένας άνθρωπος και ένας σταθμός. Η ταινία δείχνει τη ρουτίνα, τη διαδρομή ως τον σταθμό, την αναμονή, και χτίζει συγκίνηση μέσα από την επανάληψη. Κάποιες σκηνές είναι γυρισμένες από τη ματιά του σκύλου, με άλλη χρωματική παλέτα.
Πολλοί τη λένε την πιο λυπητερή ταινία με σκύλο, οπότε ταιριάζει σε ενήλικες και μεγαλύτερα παιδιά έτοιμα για το τέλος. Οι φίλοι των σκύλων ας έχουν τα χαρτομάντιλα δίπλα τους. Το μήνυμα για την πίστη είναι αυτό που μένει.
Coco (2017)
Σκηνοθεσία: Lee Unkrich, Adrian Molina.
Γιατί μετράει: Το Coco, σε σκηνοθεσία Λι Άνκριτς με τον Αντριάν Μολίνα για την Pixar, εκτυλίσσεται την Ημέρα των Νεκρών στο Μεξικό και ακολουθεί τον Μιγκέλ, ένα αγόρι που ονειρεύεται να γίνει μουσικός παρά την απαγόρευση της οικογένειάς του. Κέρδισε τα Όσκαρ ταινίας κινουμένων σχεδίων και πρωτότυπου τραγουδιού, για το Remember Me, και έγινε από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στην ιστορία του Μεξικού.
Δες τη Χώρα των Νεκρών, μια πόλη από πολύχρωμους πύργους και γέφυρες από κατιφέδες, και πώς η ταινία εξηγεί ότι οι άνθρωποι χάνονται πραγματικά μόνο όταν δεν τους θυμάται πια κανείς. Η τελευταία σκηνή με την προγιαγιά του Μιγκέλ είναι διάσημη επειδή κάνει ολόκληρες οικογένειες να κλαίνε μαζί.
Ιδανικό για οικογένειες και για όποιον έχει χάσει παππού ή γιαγιά. Είναι πολύχρωμο και γεμάτο μουσική, αλλά το θέμα της μνήμης και της οικογένειας αγγίζει βαθιά τους ενήλικες. Είναι και μια ζεστή εισαγωγή σε μια μεξικανική παράδοση.
Από πού να ξεκινήσεις
Διάλεξε με βάση τα δάκρυα για τα οποία είσαι έτοιμος:
- Λυπητερό αλλά με ελπίδα, για οικογένειες: Coco ή Up.
- Για φίλους των σκύλων: Hachi: A Dog's Tale.
- Ρομάντζο: The Notebook ή Τιτανικός.
- Αγάπη για το σινεμά: Cinema Paradiso.
- Βαρύ και αξέχαστο: Grave of the Fireflies ή The Green Mile.
- Δάκρυα και γέλιο μαζί: Life Is Beautiful.
Αν θέλεις να κλάψεις αλλά να νιώσεις καλά στο τέλος, ξεκίνα με το Coco ή το Up. Και τα δύο μιλούν για απώλεια, αλλά τελειώνουν με ελπίδα και βλέπονται εύκολα με την οικογένεια. Και το Cinema Paradiso με το Life Is Beautiful ανακατεύουν λύπη, ζεστασιά και χιούμορ.
Το Grave of the Fireflies και το Hachi είναι πολύ πιο βαριά. Δες τα όταν έχεις χρόνο να τα επεξεργαστείς και απόφυγέ τα σε βράδυ που είσαι ήδη πεσμένος. Πολλοί λένε ότι χαίρονται που τα είδαν, αλλά δεν ξέρουν αν θα άντεχαν να τα ξαναδούν.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιες είναι οι πιο λυπητερές ταινίες;
Συχνά αναφέρονται το Grave of the Fireflies, το Life Is Beautiful, ο Τιτανικός, το The Green Mile, το Up και το Hachi.
Ποια ταινία κάνει τους περισσότερους να κλάψουν;
Διαφέρει, αλλά το Grave of the Fireflies και το Hachi αναφέρονται συχνά ως ιδιαίτερα σπαρακτικά.
Υπάρχουν λυπητερές ταινίες που ανεβάζουν και το ηθικό;
Ναι. Το Coco, το Cinema Paradiso και το Life Is Beautiful συγκινούν, αλλά είναι γεμάτα αγάπη και ελπίδα.
Γιατί οι άνθρωποι απολαμβάνουν τις λυπητερές ταινίες;
Πολλοί λένε ότι ένα καλό κλάμα ανακουφίζει. Οι λυπητερές ιστορίες μάς αφήνουν να νιώσουμε δυνατά συναισθήματα με ασφάλεια και συχνά μας φέρνουν πιο κοντά σε όσους αγαπάμε.
Ποιες λυπητερές ταινίες είναι κατάλληλες για παιδιά;
Το Coco και το Up είναι φτιαγμένα για οικογένειες, αν και μιλούν και τα δύο για απώλεια. Το Grave of the Fireflies, παρότι κινούμενο σχέδιο, ταιριάζει περισσότερο σε εφήβους και ενήλικες.
Βαθμολόγησε αυτές τις ταινίες
Ποια είναι η αγαπημένη σου; Στο Rankiew βαθμολογείς κάθε ταινία, γράφεις κριτικές και φτιάχνεις τις δικές σου λίστες.
Πηγές: επίσημες κυκλοφορίες των στούντιο, φιλμογραφίες και δημόσια αρχεία.
