Films die je laten huilen: 9 films om met zakdoekjes te kijken

Sommige films gaan recht naar het hart. Deze lijst bundelt negen films die bekendstaan om het huilen, op volgorde van verschijnen, met posters en regisseurs. Houd zakdoekjes bij de hand.

Bij elke film leggen we uit waar de tranen vandaan komen: een verlies, een afscheid, een offer of een herinnering. Sommige breken langzaam je hart in twee uur, andere raken je in één scène die je nooit vergeet. Houd de zakdoekjes bij de hand en kies op hoeveel emotie je vandaag aankunt.

Wat een film ons laat huilen

De films die het meest laten huilen, zijn zelden de films die het hardst hun best doen. Ze verdienen hun tranen door personages neer te zetten waar we om geven, en laten ze dan verlies, scheiding of opoffering doormaken. Als het moment komt, huilen we niet om een vreemde op het scherm, maar om iemand die we twee uur lang leerden kennen.

Muziek speelt een enorme rol. Veel van deze films worden net zo goed om hun muziek als om hun beelden herinnerd, van de thema's van Ennio Morricone tot de wals van Michael Giacchino in Up. Een simpele melodie die op het juiste moment terugkeert, kan een herinnering oproepen en een rustige scène verwoestend maken.

Verdrietige films geven ons ook een veilige plek om te voelen wat we meestal binnenhouden. Rouw om een ouder, angst om een geliefde te verliezen, liefde voor een huisdier of heimwee naar de kindertijd: deze verhalen laten ons die emoties even beleven en dan terugkeren naar ons leven, vaak lichter dan ervoor.

Hoe we kozen

We kozen films die publiek en critici tranentrekkers noemen, uit animatie, drama en romantiek. Emotie is persoonlijk, dus het is geen genummerde ranglijst.

We kozen films die publiek en critici steeds weer tranentrekkers noemen, uit verschillende landen, genres en tijden. De lijst bevat animatie voor alle leeftijden, oorlogsverhalen, romantiek en een waargebeurd verhaal over een trouwe hond.

Sommige zijn van begin tot eind verdrietig, andere mengen tranen met hoop en zelfs gelach. Bij elke film zeggen we hoe zwaar hij is, zodat je de juiste film kiest voor de juiste avond.

Grave of the Fireflies (1988)

Regie: Isao Takahata.

Waarom hij ertoe doet: Grave of the Fireflies, geregisseerd door Isao Takahata voor Studio Ghibli, volgt de broer en zus Seita en Setsuko, die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in Japan proberen te overleven. Hij is gebaseerd op een half-autobiografisch verhaal van Akiyuki Nosaka en kwam in Japan uit in een dubbelprogramma met Mijn buurman Totoro.

Let op de kleine details van het dagelijks leven: het blikje vruchtensnoepjes, de vuurvliegjes in het donker, de spelletjes die de kinderen verzinnen om de honger te vergeten. De film toont oorlog nooit als avontuur, maar de prijs ervan voor wie er geen macht over heeft, vooral kinderen.

Hij geldt als een van de krachtigste antioorlogsfilms ooit, geanimeerd of niet. Veel mensen zeggen dat ze hem maar één keer konden zien. Hij is voor tieners en volwassenen die een heel zwaar verhaal aankunnen, en ondanks de animatie geen film voor jonge kinderen.

Cinema Paradiso (1988)

Regie: Giuseppe Tornatore.

Waarom hij ertoe doet: Cinema Paradiso van Giuseppe Tornatore vertelt de vriendschap tussen een jongen uit een Siciliaans dorp en de filmoperateur van de plaatselijke bioscoop. Hij won de Oscar voor beste niet-Engelstalige film en de Grote Prijs van de Jury in Cannes. De muziek van Ennio Morricone is een van de geliefdste uit de filmgeschiedenis.

Let op de scènes in de zaal, waar het hele dorp samen lacht, huilt en tegen het scherm roept, en op de pastoor die elke kus censureert. Het verhaal wordt verteld als herinnering van de volwassen Totò, die na dertig jaar naar huis terugkeert.

De slotscène, gemaakt van een filmrol met verloren momenten, is beroemd omdat hij zalen aan het huilen brengt. Ideaal voor wie van film zelf houdt, en tegelijk een prachtige film over opgroeien, vertrekken en de mensen die ons vormden.

Life Is Beautiful (1997)

Regie: Roberto Benigni.

Waarom hij ertoe doet: Life Is Beautiful, geregisseerd door en met Roberto Benigni, volgt een Joods-Italiaanse vader die met humor en verbeelding zijn zoontje beschermt in een concentratiekamp. Hij won drie Oscars, waaronder beste acteur voor Benigni, die beroemd werd doordat hij op weg naar het podium over de stoelen klom.

Let op hoe de toon verandert: de eerste helft is een luchtige romantische komedie, de tweede gaat over in tragedie zonder de tederheid te verliezen. De vader maakt van de gruwel een spel zodat zijn zoon het gevaar nooit begrijpt, een keuze die tegelijk komisch en hartverscheurend is.

Sommige critici discussieerden over het gebruik van komedie in een verhaal over de Holocaust, maar publiek wereldwijd was diep geraakt. Ideaal voor wie houdt van verhalen over ouderliefde, en hij laat een mengeling van tranen en warmte achter.

Titanic (1997)

Regie: James Cameron.

Waarom hij ertoe doet: Titanic staat op deze lijst vanwege het laatste uur: als het schip zinkt, is de film niet langer alleen een liefdesverhaal maar een portret van honderden afscheiden. James Camerons film won elf Oscars, en het einde met de oude Rose is nog steeds een van de meest besproken uit de filmgeschiedenis.

Let op de kleine verhalen tijdens de ondergang: de muzikanten die blijven spelen, het oude echtpaar in hun hut, de moeder die haar kinderen een verhaal vertelt. Die momenten, meer dan de effecten, laten mensen huilen, omdat ze gewone mensen tegenover het einde tonen.

Wie hem als tiener zag, vindt hem als volwassene vaak nog heftiger. Ideaal voor een lange avond met tijd om bij te komen, en voor wie houdt van grote romantische melodrama's.

The Green Mile (1999)

Regie: Frank Darabont.

Waarom hij ertoe doet: The Green Mile, geregisseerd door Frank Darabont naar een roman van Stephen King, speelt zich af in de dodencellen van de jaren dertig. Tom Hanks speelt een bewaker die ontdekt dat John Coffey, een zachtaardige reus die ter dood is veroordeeld, een mysterieuze gave heeft. Michael Clarke Duncan werd voor de rol genomineerd voor een Oscar.

Kijk naar de band tussen bewakers en gevangenen, die langzaam respect wordt. De film is lang en geduldig en gebruikt die tijd om ons om elk personage te laten geven, zelfs om een muisje genaamd Mr. Jingles. Het einde dwingt de bewakers tot een onmogelijke keuze.

Hij wordt vaak genoemd als een van de droevigste films van zijn decennium. Ideaal voor liefhebbers van drama's met een bovennatuurlijk randje die klaar zijn voor thema's als onrecht en dood. Trek er zo'n drie uur voor uit.

The Notebook (2004)

Regie: Nick Cassavetes.

Waarom hij ertoe doet: The Notebook, geregisseerd door Nick Cassavetes naar een roman van Nicholas Sparks, vertelt de liefde van Noah en Allie in de jaren veertig, decennia later voorgelezen door een oude man aan een vrouw met geheugenverlies. Ryan Gosling en Rachel McAdams werden een van de geliefdste filmkoppels, en de moeder van de regisseur, Gena Rowlands, speelt de oudere Allie.

Let op hoe de film wisselt tussen verleden en heden, en hoe kleine gebaren van het oude stel betekenis krijgen naarmate het verhaal vordert. De kus in de regen werd een van de beroemdste scènes van het decennium.

Een klassieker voor liefhebbers van romantiek en voor avonden waarop je flink wilt huilen. Wie iemand met geheugenverlies heeft verzorgd, vindt de scènes in het heden vaak het ontroerendst. Verwacht sterke emoties in plaats van verrassingen.

Up (2009)

Regie: Pete Docter, Bob Peterson.

Waarom hij ertoe doet: Up, geregisseerd door Pete Docter met Bob Peterson voor Pixar, opende als eerste animatiefilm het filmfestival van Cannes en was pas de tweede animatiefilm met een Oscarnominatie voor beste film. Hij won de Oscars voor beste animatiefilm en voor de muziek van Michael Giacchino.

Kijk naar de eerste tien minuten, die het hele huwelijk van Carl en Ellie zonder dialoog vertellen, op een eenvoudige wals. Het is een van de beroemdste reeksen uit de animatie en laat veel volwassenen huilen voordat het avontuur begint. Daarna wordt het een grappige reis met een padvinder en een pratende hond.

Up werkt voor kinderen en volwassenen tegelijk: de kleintjes genieten van de ballonnen en de jungle, de groten voelen het verdriet en de tweede kans. Ideaal voor het gezin, maar ouders moeten weten dat het begin openlijk over verlies gaat.

Hachi: A Dog's Tale (2009)

Regie: Lasse Hallström.

Waarom hij ertoe doet: Hachi: A Dog's Tale van Lasse Hallström is de Amerikaanse remake van een Japanse film over het ware verhaal van Hachikō, een akita die na de dood van zijn baasje jarenlang elke dag op een station in Tokio wachtte. Richard Gere speelt de professor die hem in huis neemt. Voor station Shibuya staat een standbeeld van de echte Hachikō.

Let op hoe eenvoudig het verhaal is: een hond, een man en een station. De film toont de routine, de wandeling naar het station, het wachten, en bouwt met die herhaling emotie op. Sommige scènes zijn gefilmd vanuit het oogpunt van de hond, in een ander kleurenpalet.

Veel mensen noemen hem de droevigste hondenfilm ooit, dus hij is het best voor volwassenen en oudere kinderen die klaar zijn voor het einde. Hondenliefhebbers houden de zakdoekjes beter dichtbij. De boodschap over trouw is wat blijft hangen.

Coco (2017)

Regie: Lee Unkrich, Adrian Molina.

Waarom hij ertoe doet: Coco, geregisseerd door Lee Unkrich met Adrian Molina voor Pixar, speelt zich af tijdens de Dag van de Doden in Mexico en volgt Miguel, een jongen die muzikant wil worden ondanks het muziekverbod van zijn familie. Hij won de Oscars voor beste animatiefilm en beste originele nummer, Remember Me, en werd een van de grootste kassuccessen uit de Mexicaanse geschiedenis.

Kijk naar het Land van de Doden, een stad van kleurrijke torens en bruggen van afrikaantjes, en hoe de film uitlegt dat mensen pas verdwijnen als niemand zich hen nog herinnert. De slotscène met de overgrootmoeder van Miguel is beroemd omdat hele families er samen om huilen.

Ideaal voor gezinnen en voor iedereen die een grootouder heeft verloren. De film is kleurrijk en vol muziek, maar het thema herinnering en familie raakt volwassenen diep. Ook een warme kennismaking met een Mexicaanse traditie.

Waar te beginnen

Kies op het soort tranen waar je klaar voor bent:

• Verdrietig maar hoopvol, voor het gezin: Coco of Up.
• Voor hondenliefhebbers: Hachi: A Dog's Tale.
• Romantiek: The Notebook of Titanic.
• Liefde voor film: Cinema Paradiso.
• Zwaar en onvergetelijk: Grave of the Fireflies of The Green Mile.
• Tranen en lachen samen: Life Is Beautiful.

Wil je huilen maar je daarna goed voelen, begin dan met Coco of Up. Beide gaan over verlies, maar eindigen hoopvol en zijn fijn om met het gezin te kijken. Ook Cinema Paradiso en Life Is Beautiful mengen verdriet met warmte en humor.

Grave of the Fireflies en Hachi zijn veel zwaarder. Kijk ze als je tijd hebt om ze te verwerken, en vermijd ze op een avond waarop je al somber bent. Veel mensen zeggen blij te zijn dat ze ze zagen, maar niet te weten of ze ze nog eens zouden kunnen zien.

Veelgestelde vragen

Wat zijn de droevigste films?

Vaak genoemd worden Grave of the Fireflies, Life Is Beautiful, Titanic, The Green Mile, Up en Hachi.

Welke film laat de meeste mensen huilen?

Het verschilt, maar Grave of the Fireflies en Hachi worden vaak genoemd als bijzonder hartverscheurend.

Zijn er trieste films die ook oppeppen?

Ja. Coco, Cinema Paradiso en Life Is Beautiful ontroeren, maar zitten ook vol liefde en hoop.

Waarom kijken mensen graag verdrietige films?

Veel kijkers zeggen dat een goede huilbui opluchting geeft. Verdrietige verhalen laten ons sterke emoties veilig voelen en brengen ons vaak dichter bij de mensen van wie we houden.

Welke verdrietige films zijn geschikt voor kinderen?

Coco en Up zijn gemaakt voor het gezin, al gaan ze allebei over verlies. Grave of the Fireflies is ondanks de animatie meer iets voor tieners en volwassenen.

Geef deze films een cijfer

Welke is jouw favoriet? Op Rankiew geef je elke film een cijfer, schrijf je reviews en maak je je eigen lijsten.

Bronnen: officiële studio-releases, filmografieën en openbare registers.

#lijsten#emotions#drama