Εμβληματικές αλλά κακές: 8 ταινίες με χαμηλές βαθμολογίες που έγιναν ποπ κουλτούρα
Οκτώ ταινίες με χαμηλές βαθμολογίες που έγιναν ποπ κουλτούρα, από το Mommie Dearest, το Howard the Duck και το Showgirls ως το The Room, το Catwoman, το Twilight, το Fifty Shades of Grey και το Cats.
Κάποιες ταινίες αποδοκιμάστηκαν και παρ' όλα αυτά δεν έφυγαν ποτέ από τη συζήτηση. Η λίστα συγκεντρώνει οκτώ ταινίες με χαμηλές βαθμολογίες που έγιναν σύμβολα της ποπ κουλτούρας, με σειρά κυκλοφορίας, με αφίσες και σκηνοθέτες.
Κάτω από κάθε αφίσα θα βρεις την ατάκα, τη σκηνή ή το σκάνδαλο που κράτησε την ταινία ζωντανή. Αρκετές κέρδισαν το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ταινίας, και για όλες γίνεται περισσότερη κουβέντα απ' ό,τι για πολλές καλές ταινίες.
Πώς μια αποτυχία γίνεται κλασική
Οι κακές κριτικές συνήθως τελειώνουν τη ζωή μιας ταινίας. Αυτές οι ταινίες πήραν άλλο δρόμο. Κάποιες έγιναν camp, αγαπημένες επειδή είναι υπερβολικές και ειλικρινείς ταυτόχρονα. Άλλες χάρισαν στον κόσμο μια ατάκα που δεν σταμάτησε ποτέ να παραθέτεται. Άλλες είχαν τόσο αφοσιωμένους θαυμαστές που οι κριτικοί απλώς δεν μετρούσαν.
Βοήθησε και το ίντερνετ. Μια παράξενη σκηνή, ένα αλλόκοτο εφέ ή μια αδέξια ατάκα μπορεί να κυκλοφορεί για δεκαετίες ως meme, και κάθε νέα γενιά ανακαλύπτει ξανά την ταινία, συνήθως για να γελάσει, μερικές φορές για να την υπερασπιστεί.
Αυτές οι ταινίες δείχνουν επίσης ότι το "κακό" δεν σημαίνει πάντα το ίδιο. Κάποιες απέτυχαν ως δράμα αλλά πέτυχαν ως κωμωδία, κάποιες χαροποίησαν τους θαυμαστές και εκνεύρισαν τους κριτικούς, και κάποιες ήταν απλώς πολύ παράξενες για την εποχή τους. Αν τις δεις από κοντά, καταλαβαίνεις πώς το γούστο, το μάρκετινγκ και οι κοινότητες θαυμαστών διαμορφώνουν όσα θυμόμαστε.
Πώς επιλέξαμε
Επιλέξαμε ταινίες με κακή κριτική υποδοχή που έγιναν διάσημες μέσω memes, ατάκων, μεταμεσονύχτιων προβολών, fandoms ή εισπράξεων. Δεν είναι αριθμημένη κατάταξη και γίνεται με συμπάθεια για τους δημιουργούς.
Διαλέξαμε ταινίες που πήραν κακές κριτικές ή διάσημα βραβεία για το χειρότερο, αλλά συζητιούνται, παραθέτονται ή βλέπονται ακόμα χρόνια μετά. Η δημοτικότητα μόνη της δεν αρκούσε: κάθε ταινία έπρεπε να έχει αφήσει καθαρό σημάδι στην ποπ κουλτούρα.
Κάποιες ήταν και εμπορικές επιτυχίες, κάτι που δείχνει ότι κριτικοί και κοινό δεν συμφωνούν πάντα. Προσπαθήσαμε να είμαστε δίκαιοι, επισημαίνοντας τι κάνει καλά κάθε ταινία και όχι μόνο γιατί έγινε στόχος αστείων.
Mommie Dearest (1981)
Σκηνοθεσία: Frank Perry.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Η Φέι Ντάναγουεϊ υποδύεται την Τζόαν Κρόφορντ σε αυτή τη μεταφορά των απομνημονευμάτων της κόρης της, Κριστίνα Κρόφορντ. Η έντονη ερμηνεία της και η ατάκα "Ποτέ συρμάτινες κρεμάστρες!" έκαναν ένα σοβαρό δράμα camp κλασικό. Κέρδισε το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ταινίας, και το στούντιο αργότερα την προώθησε σαν να ήταν κωμωδία.
Η ταινία αναπαράγει τη λάμψη του Χόλιγουντ με μεγάλη φροντίδα, από τα κοστούμια ως τις επαύλεις, κάνοντας τις εκρηκτικές σκηνές ακόμα πιο εντυπωσιακές. Η μεταμόρφωση της Ντάναγουεϊ σε Κρόφορντ, με πυκνά φρύδια και άγριο βλέμμα, έγινε από τα πιο μιμημένα λουκ της camp κουλτούρας.
Σήμερα το Mommie Dearest προβάλλεται σε πάρτι και φεστιβάλ όπου το κοινό λέει τις ατάκες μαζί. Είναι συναρπαστικό παράδειγμα σοβαρής ταινίας που επανερμηνεύτηκε από το κοινό της, αν και η πραγματική ιστορία πίσω της είναι οδυνηρή.
Howard the Duck (1986)
Σκηνοθεσία: Willard Huyck.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Σε παραγωγή του Τζορτζ Λούκας και βασισμένη στον χαρακτήρα της Marvel Comics, φέρνει έναν ομιλούντα πάπια από άλλον πλανήτη στο Κλίβελαντ. Ήταν διάσημη αποτυχία και κέρδισε αρκετά Χρυσά Βατόμουρα, ανάμεσά τους μοιρασμένο το Χειρότερης Ταινίας. Ο Χάουαρντ έκανε αργότερα μια σύντομη εμφάνιση στο Guardians of the Galaxy, ένα κλείσιμο του ματιού στους θαυμαστές που δεν τον ξέχασαν ποτέ.
Η ταινία αναμειγνύει κωμωδία, επιστημονική φαντασία και δράση, με ένα φινάλε γεμάτο ειδικά εφέ και ένα τέρας από άλλη διάσταση. Η στολή της πάπιας, που φόρεσαν διάφοροι ηθοποιοί, έγινε ο βασικός στόχος κριτικής και αστείων.
Οι θαυμαστές της Marvel τη βλέπουν σήμερα με περιέργεια, ως ένα παράξενο πρώιμο κεφάλαιο της κινηματογραφικής ιστορίας του στούντιο. Είναι ανάλαφρη και νοσταλγική, ιδανική για όσους αγαπούν τις περιπέτειες της δεκαετίας του 1980.
Showgirls (1995)
Σκηνοθεσία: Paul Verhoeven.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος του Basic Instinct ξαναβρέθηκαν σε αυτή την ιστορία μιας χορεύτριας στο Λας Βέγκας. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ με τον χαρακτηρισμό ενηλίκων NC-17, κατακρεουργήθηκε από τους κριτικούς και κέρδισε ρεκόρ Χρυσών Βατόμουρων για την εποχή. Ο Βερχόφεν πήγε να παραλάβει το δικό του αυτοπροσώπως, και η ταινία επαναξιολογήθηκε αργότερα και έγινε αγαπημένη των μεταμεσονύχτιων προβολών.
Η ταινία δείχνει τα παρασκήνια των σόου του Λας Βέγκας με υπερβολικό δράμα, έντονες αντιπαλότητες και διαλόγους που πολλοί βρήκαν άθελα αστείους. Η ενεργητική ερμηνεία της Ελίζαμπεθ Μπέρκλεϊ έγινε το κέντρο της διαμάχης.
Με τον καιρό κάποιοι κριτικοί υπερασπίστηκαν το Showgirls ως σκόπιμη σάτιρα της αμερικανικής υπερβολής, και γυρίστηκε ακόμα και ντοκιμαντέρ για την επαναξιολόγησή του. Είναι μόνο για ενήλικες και βλέπεται καλύτερα ως μέρος αυτής της συζήτησης.
The Room (2003)
Σκηνοθεσία: Tommy Wiseau.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Ο Τόμι Γουάιζο έγραψε, σκηνοθέτησε, παρήγαγε και πρωταγωνίστησε σε αυτό το μελόδραμα για ένα ερωτικό τρίγωνο. Ατάκες όπως "Oh, hi Mark" και "You're tearing me apart, Lisa!" το έκαναν τη διασημότερη μεταμεσονύχτια ταινία του αιώνα, με θαυμαστές που πετούν πλαστικά κουτάλια στην οθόνη. Η ιστορία των γυρισμάτων έγινε το βιβλίο και η ταινία The Disaster Artist.
Η ταινία έχει σκηνές που μοιάζουν άσχετες μεταξύ τους, χαρακτήρες που εμφανίζονται και χάνονται και υποπλοκές που δεν κλείνουν ποτέ. Οι κορνιζαρισμένες φωτογραφίες με κουτάλια στο διαμέρισμα ενέπνευσαν ένα από τα πιο διάσημα τελετουργικά θαυμαστών στο σινεμά.
Το The Room είναι η απόλυτη ταινία για παρέα, και οι προβολές του είναι διαδραστικά γεγονότα. Αν δεν το έχεις δει, δοκίμασε να το δεις με έμπειρους θαυμαστές: η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική από το να το δεις μόνος.
Catwoman (2004)
Σκηνοθεσία: Pitof.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Η Χάλι Μπέρι υποδύεται την Πέισενς Φίλιπς, μια νέα Catwoman χωρίς σχέση με τη Σελίνα Κάιλ των κόμικς. Η ταινία κατακρίθηκε, και η Μπέρι εμφανίστηκε αυτοπροσώπως για να παραλάβει το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ηθοποιού κρατώντας το Όσκαρ που είχε κερδίσει λίγα χρόνια νωρίτερα, σε έναν από τους διασημότερους λόγους στην ιστορία του βραβείου.
Η ταινία δίνει στην ηρωίδα δυνάμεις σχετικές με τις γάτες, αρχαίες αιρέσεις και μια κακιά επικεφαλής εταιρείας καλλυντικών, την οποία υποδύεται η Σάρον Στόουν. Οι σκηνές δράσης και η στολή επικρίθηκαν περισσότερο, μαζί με τη σκηνή του μπάσκετ.
Το Catwoman θυμόμαστε κυρίως για την αξιοπρεπή αντίδραση της Χάλι Μπέρι στην κριτική. Είναι ενδιαφέρον για όσους αγαπούν την ιστορία των υπερηρώων και δείχνει πόσο άλλαξε το είδος τα επόμενα χρόνια.
Twilight (2008)
Σκηνοθεσία: Catherine Hardwicke.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Οι κριτικοί διχάστηκαν, αλλά η μεταφορά του μυθιστορήματος της Στέφανι Μάγιερ έγινε εισπρακτικό φαινόμενο και ξεκίνησε μια σειρά πέντε ταινιών. Η διαμάχη "Team Edward ή Team Jacob", το βαμπιρικό δέρμα που λάμπει και ατάκες όπως το "spider monkey" έγιναν κλασικά του ίντερνετ, και η Κρίστεν Στιούαρτ και ο Ρόμπερτ Πάτινσον συνέχισαν σε καριέρες που αποθεώθηκαν.
Η ταινία έχει μια γαλαζωπή, βροχερή εικόνα που έγινε σήμα κατατεθέν της σειράς και ένα σάουντρακ πολύ αγαπητό στους εφήβους. Ο αγώνας μπέιζμπολ των βαμπίρ υπό τους ήχους ροκ είναι από τις πιο αξέχαστες σκηνές.
Το Twilight το ξαναβλέπουν σήμερα με αγάπη όσοι ήταν έφηβοι τότε, συνήθως με ένα μείγμα νοσταλγίας και χιούμορ. Είναι η πιο δημοφιλής ταινία της λίστας, με τους πιο παθιασμένους θαυμαστές.
Fifty Shades of Grey (2015)
Σκηνοθεσία: Sam Taylor-Johnson.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Το μυθιστόρημα της Ε. Λ. Τζέιμς ξεκίνησε ως fan fiction εμπνευσμένο από το Twilight. Η ταινία έβγαλε πάνω από μισό δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως παρά τις κακές κριτικές και μοιράστηκε το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ταινίας. Οι διάλογοί της και η αμήχανη χημεία των πρωταγωνιστών παρωδήθηκαν ατελείωτα.
Η ταινία προσπαθεί να πάρει στα σοβαρά το ειδύλλιό της, με κομψά σκηνικά, αργή μουσική και μεγάλες συζητήσεις για συμβόλαια. Πολλοί θεατές το βρήκαν πιο αστείο παρά ρομαντικό, και οι ατάκες έγιναν αστεία στο ίντερνετ.
Το Fifty Shades of Grey απέκτησε δύο συνέχειες που επίσης έγιναν εισπρακτικές επιτυχίες. Είναι ταινία για ενήλικες και καλό παράδειγμα του πώς ένα φαινόμενο μπορεί να βγάλει χρήματα ακόμα κι όταν οι κριτικοί είναι σχεδόν ομόφωνα αντίθετοι.
Cats (2019)
Σκηνοθεσία: Tom Hooper.
Γιατί έγινε εμβληματικό: Η μεταφορά του μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ έβαλε ένα καστ σταρ, ανάμεσά τους η Τζούντι Ντεντς, ο Ίντρις Έλμπα και η Τέιλορ Σουίφτ, μέσα σε ψηφιακά σώματα γάτας. Το πρώτο τρέιλερ έγινε meme, το στούντιο έστειλε στις αίθουσες μετά την πρεμιέρα μια εκδοχή με βελτιωμένα εφέ, και η ταινία κέρδισε το Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερης Ταινίας.
Η ταινία κρατά μεγάλο μέρος της δομής του μιούζικαλ, με μια σειρά χαρακτήρων που συστήνονται μέσα από τραγούδια. Η ψηφιακή γούνα, τα ανθρώπινα πρόσωπα και οι αλλαγές κλίμακας ανάμεσα στις γάτες και τα σκηνικά προκάλεσαν σε πολλούς παράξενη αίσθηση.
Το Cats έγινε πολιτιστικό γεγονός, με προβολές όπου το κοινό πήγαινε μασκαρεμένο και τραγουδούσε. Είναι ενδιαφέρον για όσους αγαπούν τα μιούζικαλ και τα οπτικά εφέ, έστω και μόνο για να καταλάβουν γιατί πήγε τόσο στραβά.
Από πού να ξεκινήσεις
Διάλεξε το είδος "κακού" που θέλεις:
- Προβολή με παρέα και πολύ γέλιο: The Room.
- Καθαρό camp: Mommie Dearest ή Showgirls.
- Περιέργειες υπερηρώων: Howard the Duck και Catwoman.
- Μια μουσική καταστροφή: Cats.
- Νοσταλγία ποπ κουλτούρας: Twilight, ιδανικό για ξαναδές με φίλους.
Αν θέλεις να γελάσεις με φίλους, ξεκίνα από το The Room ή το Cats, ιδανικά για παρέα. Αν προτιμάς να καταλάβεις πώς μια ταινία γίνεται καλτ, το Mommie Dearest και το Showgirls είναι οι πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις.
Μετά την προβολή, ψάξε τις ιστορίες των γυρισμάτων, τις συνεντεύξεις και τα ντοκιμαντέρ για αυτές τις ταινίες. Συχνά η δημιουργία τους είναι εξίσου συναρπαστική με τις ίδιες τις ταινίες και εξηγεί γιατί δεν χάθηκαν ποτέ.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιες ταινίες είναι κακές αλλά εμβληματικές;
Συχνά αναφέρονται το The Room, το Showgirls, το Mommie Dearest, το Cats και το Twilight, που θυμούνται για ατάκες, σκηνές ή fandoms.
Γιατί οι κακές ταινίες γίνονται εμβληματικές;
Οι ατάκες που επαναλαμβάνονται, το ακούσιο χιούμορ, οι αφοσιωμένοι θαυμαστές και τα κοινά αστεία κρατούν μια ταινία ζωντανή πολύ μετά τις κακές κριτικές.
Ποια να δω για διασκέδαση;
Το The Room είναι η κλασική επιλογή για παρέα, και το Showgirls και το Cats είναι δημοφιλή για τον ίδιο λόγο.
Τι είναι τα Χρυσά Βατόμουρα;
Τα Golden Raspberry Awards, ή Razzies, δημιουργήθηκαν το 1980 από τον Τζον Τζ. Μπ. Γουίλσον για να σατιρίζουν τις χειρότερες ταινίες κάθε χρονιάς. Ανακοινώνονται γύρω από την περίοδο των Όσκαρ, και ορισμένοι νικητές, όπως η Χάλι Μπέρι και ο Πολ Βερχόφεν, τα παρέλαβαν αυτοπροσώπως με χιούμορ.
Μιλά το The Disaster Artist για το The Room;
Ναι. Το The Disaster Artist είναι βιβλίο του Γκρεγκ Σεστέρο, που έπαιξε τον Μαρκ, γραμμένο με τον Τομ Μπίσελ, για τα γυρίσματα του The Room. Έγινε ταινία το 2017 σε σκηνοθεσία και με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Φράνκο.
Βαθμολόγησε αυτές τις ταινίες
Ποια είναι η αγαπημένη σου; Στο Rankiew βαθμολογείς κάθε ταινία, γράφεις κριτικές και φτιάχνεις τις δικές σου λίστες.
Πηγές: επίσημες κυκλοφορίες των στούντιο, φιλμογραφίες και δημόσια αρχεία.
