Mga bagong pelikulang mukhang luma: 9 na black and white na pelikula sa panahon ng kulay
Siyam na bagong pelikulang sadyang kinunan sa black and white, mula The Artist, Frances Ha at Ida hanggang Nebraska, Cold War, Roma, The Lighthouse, Mank at Belfast, may direktor at cast.
Nasa lahat ng dako ang kulay at HD, pero may mga direktor na sadyang pumipili ng black and white. Pinagsasama ng listahang ito ang siyam na kamakailang pelikulang mukhang klasiko, ayon sa labas, may poster, direktor at cast.
Sa bawat pelikula, ipinapaliwanag namin kung bakit pinili ng direktor ang black and white, ano ang naidadagdag nito sa kuwento at ano pa ang ikinasikat ng pelikula. May ilang pagpupugay sa lumang Hollywood, may ilang personal na alaala, at may ilan na ginagamit ang kawalan ng kulay para lalong maging kakaiba ang isang kakaibang mundo.
Bakit pumipili ng black and white ngayon
Sa loob ng maraming dekada, black and white talaga ang paraan ng paggawa ng pelikula. Nang maging karaniwan ang kulay, naging pagpili na ito, at ngayon halos laging sinasadya. Ginagamit ito ng mga direktor para ipaalala ang isang panahon, parangalan ang sinehang mahal nila, o gawing liwanag, anino, mukha at hugis na lamang ang larawan.
Kapag walang kulay, mas napapansin ng mata ang komposisyon, tekstura at ekspresyon. Mas kita ang isang kulubot, ang repleksyon sa basang aspalto o ang hibla ng pader na kahoy. Sabi ng maraming cinematographer, pinipilit sila ng black and white na mas maingat na ilawan ang bawat eksena, dahil hindi sila makaaasa sa kulay para paghiwalayin ang mga bagay.
Panganib din ito sa negosyo. Madalas mangamba ang mga studio at streaming service na iwasan ng manonood ang pelikulang walang kulay, kaya kinailangang ipaglaban ng bawat pamagat dito ang itsura nito. Ang pagkapanalo ng ilan sa Oscar at sa mga festival ay patunay na sulit ang panganib kapag nakatutulong ang pagpili sa kuwento.
Paano kami pumili
Pumili kami ng mga pelikula mula dekada 2010 at 2020 na kinunan higit sa lahat sa black and white dahil sa artistikong pagpili, batay sa pagtanggap ng mga kritiko at istilo. Hindi ito may-numerong ranggo.
Mga pelikulang halos buong black and white lang ang isinama namin, hindi ang mga may ilang monochrome na eksena. Karamihan ay drama, pero may silent comedy, horror at kuwento ng paglaki rin, para makita kung gaano kaiba ang maaaring kalabasan.
Isinaalang-alang ang mga parangal, dahil ilan sa mga ito ay nanalo ng malalaking premyo, pero tiningnan din namin kung paano nila ginamit ang black and white. Sa bawat isa, hindi gimik ang kawalan ng kulay kundi bahagi ng sinasabi ng pelikula.
The Artist (2011)
Direksiyon ni Michel Hazanavicius. Bida sina Jean Dujardin, Bérénice Bejo.
Bakit mahalaga: Ang The Artist ng Pranses na direktor na si Michel Hazanavicius ay isang silent film na black and white tungkol sa isang bituin ng silent era na nawalan ng lahat nang dumating ang pelikulang may tunog. Nanalo ito ng limang Oscar, kasama ang Best Picture, at si Jean Dujardin ang naging unang Pranses na aktor na nanalo ng Best Actor. Sumikat din ang asong si Uggie.
Pansinin kung paano ginagamit ng pelikula ang wika ng dekada 1920: title cards, tuloy-tuloy na orkestra, labis na kilos at ang lumang halos parisukat na frame. May mahusay na eksena kung saan biglang lumilitaw ang tunog sa bangungot ng bida, at lahat sa paligid niya ay may ingay maliban sa sarili niyang boses.
Perpektong panimula ito sa silent cinema para sa hindi pa nakapanood nito, magaan, nakakatawa at romantiko. Makakakita ang mga mahilig sa pelikula ng maraming reference sa klasikong Hollywood, at ang iba ay puwedeng mag-enjoy lang sa isang kaakit-akit na kuwento ng pag-ibig na ikinukuwento sa musika at mukha.
Frances Ha (2012)
Direksiyon ni Noah Baumbach. Bida sina Greta Gerwig.
Bakit mahalaga: Ang Frances Ha ni Noah Baumbach, isinulat kasama si Greta Gerwig na siya ring bida, ay tungkol sa isang mananayaw sa New York na hindi pa handang tumanda. Sinadyang pagpupugay sa French New Wave at sa mga klasikong pelikula tungkol sa lungsod ang black and white nito.
Pansinin ang eksenang tumatakbo at sumasayaw si Frances sa kalye habang tumutugtog ang Modern Love ni David Bowie, isang sandaling puno ng saya at pagpupugay sa isang naunang pelikulang Pranses. Binubuo ang pelikula ng maliliit na sandali: paglipat ng apartment, alangang hapunan, mabilis na biyahe sa Paris.
Naging paborito ito ng maraming nasa edad bente na medyo naliligaw, at nakatulong para makilala si Greta Gerwig bilang manunulat at direktor. Maikli, nakakatawa at malambing, bagay sa mas gusto ang komedya ng tauhan kaysa malalaking banghay.
Ida (2013)
Direksiyon ni Paweł Pawlikowski. Bida sina Agata Trzebuchowska.
Bakit mahalaga: Ang Ida ni Paweł Pawlikowski ay tungkol sa isang batang madre sa Poland noong dekada 60 na, bago manumpa, ay nalamang Hudyo siya at namatay ang pamilya niya noong digmaan. Ito ang unang pelikulang Polish na nanalo ng Oscar para sa Best Foreign Language Film.
Tingnan ang komposisyon: halos parisukat ang frame at madalas nasa ibaba ng shot ang mga tauhan, na may malaking bakanteng espasyo sa itaas, na para bang dinadaganan sila ng bigat ng kasaysayan. Mukhang maingat na kinunang litrato ang bawat shot.
Maikli, tahimik at matindi ang pelikula, at ginagantimpalaan nito ang pasensya. Bagay ito sa interesado sa kasaysayan ng Europa at sa mga pelikula tungkol sa pananampalataya at pagkakakilanlan. Dahil sa pagpipigil nito, mas tumatama ang mga emosyonal na sandali.
Nebraska (2013)
Direksiyon ni Alexander Payne. Bida sina Bruce Dern, Will Forte.
Bakit mahalaga: Ang Nebraska ni Alexander Payne ay tungkol sa isang matandang kumbinsidong nanalo siya ng isang milyong dolyar sa isang sweepstakes, at sa anak na pumayag na ihatid siya sa kabilang dulo ng estado para kunin ito. Nanalo si Bruce Dern ng Best Actor sa Cannes, at nakakuha ang pelikula ng anim na nominasyon sa Oscar, kasama ang Best Picture.
Pansinin kung paano ginagawang malungkot at maganda nang sabay ng black and white ang patag na tanawin ng Midwest: walang lamang daan, maliliit na bayan, lumang bar. Inaagaw ni June Squibb, na na-nominate din sa Oscar, ang ilang eksena bilang inang prangka.
Pinaghahalo ng pelikula ang komedya at lungkot at tumatalakay sa pagtanda, pamilya at mga pangarap na dala natin habambuhay. Bagay ito sa mahilig sa road movie at sa kuwento ng magulang at anak, at mas tumatama sa may matatandang magulang.
Cold War (2018)
Direksiyon ni Paweł Pawlikowski. Bida sina Joanna Kulig, Tomasz Kot.
Bakit mahalaga: Ang Cold War, gawa rin ni Paweł Pawlikowski, ay kuwento ng pag-ibig na umaabot nang labinlimang taon sa Poland, Berlin, Yugoslavia at Paris pagkatapos ng World War II. Hango ito sa sariling mga magulang ni Pawlikowski, at nanalo siya ng Best Director sa Cannes. Tatlong nominasyon sa Oscar ang nakuha nito, kasama ang Best Director.
Pansinin kung paano dinadala ng musika ang kuwento, mula sa mga awiting bayan ng Poland hanggang sa jazz ng Paris. Nagbabago ang areglo ng pangunahing kanta habang nagpapalit ng bansa at buhay ang magkasintahan, at ipinapakita kung paano sila binabago ng pulitika at pagkatapon. Siksik ang pelikula, may malalaking talon sa panahon.
Magandang pagpipilian ito para sa mahilig sa romantikong drama na hindi kailangang ipaliwanag ang lahat. Dahil sa black and white at musika, isa ito sa pinakamagandang pelikulang Europeo ng dekada nito, at bagay itong ipares sa Ida.
Roma (2018)
Direksiyon ni Alfonso Cuarón. Bida sina Yalitza Aparicio.
Bakit mahalaga: Ang Roma, isinulat, idinirehe at kinunan ni Alfonso Cuarón, ay muling bumubuo ng kanyang kabataan sa Mexico City noong unang bahagi ng dekada 70 sa mata ni Cleo, isang kasambahay. Nanalo ito ng Golden Lion sa Venice at tatlong Oscar, para sa Best Director, Best Foreign Language Film at Best Cinematography, at na-nominate si Yalitza Aparicio bilang Best Actress sa una niyang papel.
Pansinin ang mahahaba at mabagal na galaw ng kamera na nagmamasid sa araw-araw na buhay sa bahay at sa kalye, at ang mga detalye ng tunog sa paligid. Ang eksena sa dalampasigan malapit sa dulo, kinunan sa isang tuloy-tuloy na shot, ay isa sa pinakamalakas na sandali ng makabagong sinehan.
Mabagal at mapagnilay ang takbo, kaya mas mainam itong panoorin nang walang istorbo, lalo na sa malaking screen. Bagay ito sa mahilig sa pelikula tungkol sa alaala at pamilya, at nagbibigay rin ito ng larawan ng Mexico sa panahon ng tensyong pampulitika.
The Lighthouse (2019)
Direksiyon ni Robert Eggers. Bida sina Willem Dafoe, Robert Pattinson.
Bakit mahalaga: Ang The Lighthouse ni Robert Eggers ay kinunan sa black and white na film sa halos parisukat na frame, para magmukhang pelikula ng dekada 1920 o 1930. Sina Willem Dafoe at Robert Pattinson ang dalawang bantay ng parola sa isang mabatong isla na unti-unting nababaliw. Na-nominate sa Oscar ang cinematography nito.
Tingnan ang mga tekstura: halos mahahawakan ang ulan, hangin, asin at uling. Ginagaya ng diyalogo ang pananalita ng mga lumang mandaragat, at naghahatid si Dafoe ng mga monologong pang-teatro. Pinaghahalo ng pelikula ang psychological horror, dark humor at mito, may mga pahiwatig sa mga alamat ng dagat.
Kakaiba at matinding pelikula ito, hindi para sa lahat, pero hindi malilimutan ng mga mahilig sa kakaibang horror. Maraming mapag-uusapan pagkatapos ang mga mahilig sa pelikulang bukas sa interpretasyon, lalo na kung alin ang totoo at alin ang kabaliwan.
Mank (2020)
Direksiyon ni David Fincher. Bida sina Gary Oldman.
Bakit mahalaga: Ang Mank ni David Fincher, mula sa script ng yumao niyang ama na si Jack Fincher, ay sumusunod sa screenwriter na si Herman J. Mankiewicz habang isinusulat ang Citizen Kane. Sampung nominasyon sa Oscar ang nakuha nito, pinakamarami noong taong iyon, at nanalo ng dalawa, para sa cinematography at production design.
Pansinin kung paano ginagaya ni Fincher ang istilo ng mga pelikula noong dekada 1940: malalalim na itim, dissolve, at pati ang tunog na sinadyang tumunog na parang lumang rekording. Ginampanan ni Gary Oldman si Mank bilang matalino, mapanira sa sarili at mulat sa pulitika, sa Hollywood na pinaghaharian ng makapangyarihang mogul.
Puno ito ng reference sa lumang Hollywood at sa pulitika ng dekada 1930, kaya mas masisiyahan ang nakakaalam ng Citizen Kane. Para sa iba, larawan ito ng isang mahusay na manunulat na nakikipaglaban sa sariling mga demonyo. Magandang ideya na panoorin muna ang Citizen Kane.
Belfast (2021)
Direksiyon ni Kenneth Branagh. Bida sina Jude Hill, Caitríona Balfe.
Bakit mahalaga: Ang Belfast, isinulat at idinirehe ni Kenneth Branagh, ay hango sa kanyang kabataan sa Northern Ireland sa simula ng Troubles noong 1969. Nanalo ito ng Oscar para sa Best Original Screenplay, ang unang panalo ni Branagh matapos ang maraming nominasyon. Nagsisimula at nagtatapos ito sa kulay at lumilipat sa black and white para sa mga alaala.
Panoorin ang kuwento sa mata ni Buddy, isang siyam na taong gulang na batang ginampanan ni Jude Hill, na nakikitang dumarating ang karahasan sa kanilang kalye habang natutuklasan ang sinehan, mga crush sa eskuwela at mga kanta ni Van Morrison. Sina Judi Dench at Ciarán Hinds ang malambing at nakakatawang lolo at lola.
Binabalanse ng pelikula ang takot at lambing at bagay sa mahilig sa kuwento ng pamilya at paglaki. Madaling panimula rin ito sa simula ng hidwaan sa Northern Ireland, ikinuwento mula sa taas ng isang bata.
Saan magsisimula
Pumili ayon sa mood, mula magaan hanggang matindi:
- Magaan at kaakit-akit: The Artist o Frances Ha.
- Pamilya at alaala: Belfast o Roma.
- Mapait-matamis na road movie: Nebraska.
- Pag-ibig at kasaysayan ng Europa: Ida, saka Cold War.
- Para sa mahilig sa pelikula: Mank, pagkatapos ng Citizen Kane.
- Kakaiba at matindi: The Lighthouse.
Kung bihira kang manood ng black and white, magsimula sa The Artist o Frances Ha. Pareho silang maikli, nakakatawa at madaling sundan, at ipinapakitang hindi luma o mabagal ang ibig sabihin ng monochrome. Pagkalipas ng ilang minuto, nasasanay ang mata at hindi na napapansin ang kawalan ng kulay.
Panoorin ang mga ito sa madilim na kuwarto, sa pinakamagandang screen na mayroon ka. Nakasalalay sa contrast ang black and white, at puwedeng magmukhang patag ang larawan sa maliwanag na kuwarto o sa screen ng cellphone. Ang ilan, gaya ng Roma at The Lighthouse, ay ginawa para panoorin nang malaki.
Madalas itanong
Bakit gumagamit ng black and white ang mga makabagong pelikula?
Ginagamit ito ng mga direktor para sa mood, walang-hanggang pakiramdam, pagpupugay sa klasikong sine o para itutok ang pansin sa liwanag, hugis at pagganap.
Ano ang pinakamahusay na makabagong black and white na pelikula?
Kabilang ang Roma, Ida, Cold War at The Lighthouse sa pinakapinupuri, at nanalo ang The Artist ng Oscar para sa Best Picture.
Tahimik na pelikula ba ang The Artist?
Oo. Karamihan ay tahimik at black and white, pagpupugay sa Hollywood noong dekada 1920.
May modernong pelikulang black and white bang nanalo ng Best Picture?
Oo. Nanalo ang The Artist (2011) ng Oscar para sa Best Picture, kasama ng kabuuang limang Oscar.
Kinunan ba ang mga pelikulang ito sa black and white na film?
Ang ilan. Kinunan ang The Lighthouse sa black and white na film, habang ang iba ay kinunan nang digital at tinapos sa black and white.
I-rate ang mga pelikulang ito
Alin ang paborito mo? Sa Rankiew, puwede mong i-rate ang bawat pelikula, magsulat ng mga review at buuin ang sarili mong mga listahan.
Mga pinagkunan: opisyal na paglabas ng mga studio, filmography at pampublikong talaan.
